«هیچ‌گاه‌»های استاد

آقای مراد فرهادپور یادداشتی در «دولت و ملت» نوشته اند درباب ناکامی تیم فوتبال انگلستان. ایشان می‌فرمایند انگلیسی‌ها چون «هیچ‌گاه»(!) امیال سرکوب‌شده‌ای نداشته اند، پس برای فتح هم انگیزه‌ای ندارند و این به خاطر ثبات در جامعه‌شان است:

انگلستان اصلاً قانون اساسی مکتوب ندارد و در واقع، سنت‌های شفاهی است که در این کشور رایج است و این هم نشان‌دهنده همان ثبات اجتماعی است و این خود یک نتیجه مهم دارد: مردم انگلستان هیچ‌گاه امیال سرکوب شده‌ای نداشته‌اند که تبدیل به عقده شود و از پس آن حس ناسیونالیستی و میهن‌پرستی پدید آید. دقیقاً به همین دلیل است که تیم ملی انگلستان هیچ‌گاه آن شور و شوق لازم برای فتح تورنمنت‌های بزرگ جهانی را ندارد. چرا انگلیس در فوتبال شکست می‌خورد؟

سپس ایشان می‌فرمایند که فوتبال در انگلستان تا پیش از نخست‌وزیری تاچر، اصلاً ورزشی کارگری بود که در شهرهای صنعتی و کارگری رونق داشت:

قبل از مارگارت تاچر اقتصاد انگلستان چندان شکوفا نبود اما با ورود او به عرصه سیاست بریتانیا آن ساختار طبقاتی که در اوایل قرن بیستم یعنی عهد ملکه ویکتوریا به اوج خود رسیده بود، از بین رفت و عملاً اتحادیه‌های کارگری قدرت بیشتری پیدا کردند. اما، نکته اصلی اینجاست که پیش از این، فوتبال در انگلستان اصلاً ورزشی کارگری به حساب می‌آمد و به هیچ وجه مورد نظر طبقات بالای جامعه و اشراف نبود. لردها و دوک‌ها و سرها به نوعی کسر شأن خود می‌دانستند که هوادار فوتبال باشند و ترجیح می‌دادند به اسنوکر و کریکت بپردازند. به همین دلیل، شهرهای صنعتی و کارگری چون لیورپول و منچستر صاحب تیم‌های فوتبال قدرتمندتری شدند و لندن عملاً تنها یک تیم مطرح داشت و آن هم آرسنال بود. البته، آرسنال هم به هیچ وجه در حد و اندازه‌های لیورپول و منچستریونایتد ظاهر نمی‌شد.چرا انگلیس در فوتبال شکست می‌خورد؟

 

چند نکته:

 

۱- هلند، به گواه آمار و ارقام، از مناسب‌ترین کشورها برای زندگی است. فرهادپوری فکر کنیم باید مردم‌اش «هیچ‌گاه» امیال سرکوب‌شده‌ای نداشته باشند(دست کم این سال‌ها)، اما تیم فوتبال همین کشور در جام جهانی ۲۰۱۰، مدعیانی مانند برزیل را حذف کرد و به فینال رسید و در آن بازی حساس، به اشتباه‌های فردی آرین روبن باخت تا نایب قهرمان شود. سال ۲۰۱۴ هم با حذف مدعیانی چون اسپانیا [و البته پنالتی گرفتن‌های روبن] تا نیمه‌نهایی آمد و در آن بازی ملال‌آور به آرژانتین باخت و سوم جهان شد. همچنین لیگ هلند در حال حاضر کلی استعداد جوان نظیر انوار الغازی دارد که احتمالاً چند سال دیگر از این‌ها بیش‌تر خواهیم شنید. حال این هلندی‌های باثبات که زندان‌های‌شان دارد خالی می‌شود، چرا انگیزه برای بردن دارند؟ همچنین، آیا رواج ناسیونالیسم با ثبات اجتماعی جور در نمی‌آید؟ اگر نه، پس حزب PVV در هلند چه می‌کند؟

۲- آقای گلِ فصل پیشِ لیگ انگلستان(۲۰۱۵)، هری کِین‌، با ۲۵ گل از جمله بهترین گلزنان انگلیسی در دهه‌ی گذشته است(پس از رونی). جو هارت فصل پیش ۱۵ کلین شیت داشت و تنها یک کلین شیت با پتر چک(بهترین دروازه‌بان فصل پیش لیگ انگلستان) فاصله داشت. کین و واردی روی هم ۴۹ گل فصل پیش به ثمر رساندند. دلِی الی، بازیکن ۲۰ ساله‌ی تاتنهام در فصل پیش ۱۰ گل زد و ۹ پاس گل داد. اریک دایر ۲۲ ساله یکی از آماده‌ترین هافبک‌های لیگ بود. آیا بهتر نیست به جای قایم شدن پشت تاریخ و تف انداختن به صورت نئولیبرالیسم کمی بازی‌ها را ببینیم و به آمار بازیکنان و تیم‌ها نگاهی بیندازیم؟

۳- آقای فرهادپور برای تأیید فرضیات‌اش مبنی بر رشد فوتبال در شهرهای کارگری و صنعتی و از طرفی، ضعف فوتبال در شهرهای [لابد] اشرافی مانند لندن، فرمودند که پیش از نخست‌وزیری تاچر و اجرای سیاست‌های نئولیبرال او، تیمی مثل آرسنال «به هیچ وجه»(!)‌ در حد و اندازه‌های لیورپول و منچستر یونایتد نبود. آرسنال در کل ۱۲ عنوان قهرمانی در رقابت‌های لیگ دسته‌ی اول و لیگ برتر دارد که ۵ عنوان آن مربوط به دورانی است که هنوز تاچر نخست‌وزیر نبوده است. اضافه کنید ۵ عنوان قهرمانی در FA Cup تا قبل از دوران تاچر. در بازه‌ی ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۹(آغاز نخست‌وزیری تاچر)، تیم‌های لیورپول و منچستر یونایتد چنین آماری داشتند:

لیورپول: ۶ قهرمانی در لیگ و ۲ قهرمان در FA Cup و دو قهرمانی در جام اروپا.

منچستر یونایتد: ۵ قهرمانی در لیگ و ۳ قهرمانی در FA Cup و یک قهرمانی در جام اروپا.

درست است که آرسنال به اندازه‌ی این دو تیم در انگلستان افتخار ندارد، اما آیا این یعنی آرسنال «به‌هیچ وجه» در حد و اندازه‌ی این دو تیم نبوده است؟ کمی دقت!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.