جَفیت جای یافث: هنر مترجم!

یکی از نکته‌های مهم ترجمه‌ی اسم‌های خاص، به‌ویژه اسم‌های خاص دینی، توجه به زبان مقصد است. یعنی مترجم باید بررسی کند که مثلاً Ibn Farid، شاعر عرب را «ابن فرید» ننویسد! بنویسد «ابن فارض». یا به جای Averroes، که نام «ابن رشد» است، ننویسد «آوروئس»! همین نکته در ترجمه‌ی کتاب مقدّس نیز مهم است. به نظر من نباید «سِفْر لاویان»(Book of Leviticus) را «لویتیکوس» نوشت[i]. یعنی مترجم باید ابتدا بررسی کند اسمِ خاصی که قرار است ترجمه بشود، سابقه‌ی ترجمه به فارسی داشته است یا خیر. این خود بحثِ مهمی است و مترجم باید در نهایت میانِ ترجیحِ شخصی و رواجِ عمومی یکی را انتخاب کند.…